„ŚLUBUJĘ CI MIŁOŚĆ I WIERNOŚĆ” János Háy

miejsce Teatr Polski w Poznaniu
kiedy 08/06/2010    19:00
cena Wstęp wolny
artyści Reżyseria i opracowanie muzyczne: Iwona Kempa | Teatr im. Wilama Horzycy w Toruniu

Háy bierze pod lupę małżeństwa czterdziestolatków i próbuje je zdiagnozować. Analizuje zmiany zachodzące między partnerami po kilku, kilkunastu latach związku. Pokazuje jak współczesny świat wpływa na relacje najbliższych sobie osób: rozchodzenie się dróg i oczekiwań partnerów, poszukiwanie innych wrażeń, zawiedzione nadzieje, niespełnienie, pojawienie się nudy i pustki emocjonalnej, nieczułość, wypalenie, kryzys wieku średniego,  niezrozumienie i samotność w związku; utrzymywanie ze względu na dzieci rodziny „pełnej”, ale nieszczęśliwej, bez miłości i wzajemnego wsparcia. Pisząc o zdradzie małżeńskiej, nietrudno o tanią epikę: opisy bycia „tą trzecią”, usprawiedliwienia typu „to nie jest tak jak myślisz”, obietnice „rzucę ją i będziemy razem”, deklaracje „jestem z nią ze względu na dzieci”. Ślubuję ci miłość i wierność korzysta z tych truizmów, tworząc z nich poruszającą opowieść o tym, jak mężczyźni i kobiety beztrosko ranią siebie. (…)  Háy i Kempa nie moralizują, nie przestrzegają, nie podają gotowej recepty na uratowanie małżeństwa. Ślubuję ci miłość i wierność to mimo wszystko przewrotna komedia, która z lekkością opowiada o najpoważniejszych sprawach między mężczyzną a kobietą.

Grzegorz Giedrys, Gazeta Wyborcza

Háy niezwykle pesymistycznie przedstawia sytuację rozpadu małżeństw, wszechobecne: pustkę, zakłamanie, bezradność. Z odwagą, bez żadnych przemilczeń, opisuje relacje międzyludzkie – obnaża cynizm, wygodnictwo, przedstawia związki oparte wyłącznie na zależności ekonomicznej, strachu przed brakiem drugiej osoby (ten problem dotyczy kobiet w średnim wieku), udawaniu, że kochanek/kochanka partnera nie istnieją, w końcu argumentem najczęściej przemawiającym za utrzymywaniem relacji małżeńskich staje się ochrona dzieci przed rozpadem rodziny. Przedstawienie Kempy jest mądre i gorzkie. (…) Bliżej zaproponowanej wizji do egzystencjalnej opowieści o człowieku niż obrazka przedstawiającego przekrój konkretnego środowiska społecznego.

Emilia Adamiszyn, Nowa Siła Krytyczna