20 maja 2017 (sobota), godz. 19.00 Malarnia

Zony stanu-5_2500 fot. Monika Stolarska

 

 

Żony stanu, dziwki rewolucji, a może i uczone białogłowy I spektakl

Jolanta Janiczak

Teatr Polski im. Hieronima Konieczki w Bydgoszczy

Reżyseria: Wiktor Rubin

Tekst, dramaturgia, kostiumy: Jolanta Janiczak

Scenografia: Michał Korchowiec

Muzyka: Krzysztof Kaliski

Kostiumy, wideo: Hanna Maciąg

Reżyseria światła: Michał Głaszczka

Asystent reżysera: Maciej Pesta

Inspicjent: Mateusz Stebliński

Obsada: Beata Bandurska, Magdalena Celmer, Martyna Peszko, Sonia Roszczuk, Małgorzata Trofimiuk, Małgorzata Witkowska, Mirosław Guzowski, Roland Nowak, Maciej Pesta, Marcin Zawodziński

Czas trwania: 1 godz. 50 min. / bez przerwy

Po spektaklu spotkanie z twórcami „Pieśni Czarownic” oraz „Żon stanu…”. Prowadzenie: prof. Izabela Kowalczyk.

Bilety:
normalny: 50 zł
ulgowy: 40 zł


Théroigne de Méricourt była działaczką rewolucji francuskiej walczącą o prawa kobiet-obywatelek: o równość, wolność, solidarność. Jej nazwisko nie pojawia się jednak obok Dantona i Robespierre’a, nie ma jej w podręcznikach i encyklopediach. Za działalność i poświęcenie sprawom kobiet została natomiast „nagodzona” linczem. Sprawczyniami tego były kobiety, o prawa których bezkompromisowo walczyła. Jej poglądy i postulaty były zbyt radykalne również dla liderów rewolucji francuskiej. Jej odwaga i zaangażowanie zostały  przez historię przykryte diagnozą szaleństwa, fanatyzmu politycznego. Postać Théroigne de Méricourt  jest dla twórców spektaklu pretekstem do zastanowienia się nad  ideami, metodami, narzędziami, które mogłyby obudzić rewolucyjny zryw dzisiaj, teraz, w XXI wieku. Jak wzbudzić w sobie odwagę, entuzjazm i wiarę w możliwość zmiany?


 

Losy Méricourt to tylko pretekst do okolonej wieloma nawiasami opowieści o walce kobiet o emancypację i polityczną podmiotowość, opowieści o aktorkach i aktorach, którzy wcielają się w postacie dawnych działaczy rewolucji albo ich tylko reprezentują, opowieści o teatrze, który chce przekroczyć swoje ramy i nawet je na moment przekracza, wciągając część publiczności do udziału w zaimprowizowanym czarnym proteście podczas spektaklu.

Tomasz Miłkowski


 

To teatr protestu, wyrazistych gestów i deklaracji. I teatr polityczny, który podważa sens politykowania w teatrze. (…) Żony stanu… to jedna z najdobitniejszych i zarazem najdowcipniejszych zaangażowanych wypowiedzi w polskim teatrze ostatnich sezonów.

Witold Mrozek


Wyróżnienia:

  • Pierwsze miejsce w podsumowaniu roku 2016 „Gazety Wyborczej”.
  • Drugie miejsce w podsumowaniu roku 2016 w polskim teatrze w tygodniku „Polityka”.