Biogramy

Koincydencja

Yuliia Andriichuk 

Artystka sztuk wizualnych i nowych mediów oraz fotografka urodzona w Żytomierzu w Ukrainie. Absolwentka Uniwersytetu Artystycznego w Poznaniu – mieście, w którym mieszka od czasu rozpoczęcia studiów. Współzałożycielka fundacji Axis Cactus oraz wytwórni płytowej Axis Cactus Records. Współpracuje m.in. z FRIV Festival i poznańskim Festiwalem Słuchowisk. Współorganizatorka projektu kulturalnego „Miejscownik”. Laureatka konkursu im. Marii Dokowicz.

Patryk Lichota

Muzyk, kompozytor, artysta multimedialny, producent muzyczny, kurator. Autor muzyki teatralnej, słuchowisk, twórca instalacji multimedialnych (m.in. Cyborganic Plants, Omnihype, Oda di NeuroLaseroom). Absolwent Kulturoznawstwa i Muzykologii UAM w Poznaniu. Doktor nauk o sztuce, wykładowca na kierunku Media Interaktywne i Widowiska na UAM, w Akademii Sztuki w Szczecinie oraz na kierunku Intermedia Uniwersytetu Artystycznego w Poznaniu. Członek centrum badawczego UAM HAT Center. Dyrektor artystyczny i producent festiwalu muzyki improwizowanej FRIV. Współorganizator Festiwalu Słuchowisk. Kurator Mediations Biennale. Kompozytor muzyki do filmów The Case of Josephine H. (2014) oraz Trucizna, 16 (2017) i Hybryda (2018) w reż. Izabelli Gustowskiej. Twórca niezależnych i eksperymentalnych spektakli Strange LóópLightskin, AudfitEcho Clickers. LaserfleshKserotyka Nielotów. W swojej pracy naukowej zajmuje się wirtualną rzeczywistością i teleobecnością, cybereschatologią, interaktywnością, sound art i sound design, teorią nowych mediów i gier wideo. Autor książki Tradycje hałasu w sztuce dźwięku.

Marmur społeczny

Sergey Shabohin

Urodzony w 1984. Jeden z najwybitniejszych białoruskich twórców młodego pokolenia, artysta sztuk wizualnych, kurator, scenograf i krytyk. Założyciel i redaktor naczelny portalu dedykowanego białoruskiej sztuce współczesnej i teatrowi „Art Aktivist” oraz platformy badawczej Kalektar. Od 2016 roku żyje w Polsce, od 2020 w Poznaniu. Pracuje zarówno w Polsce, jak i w Białorusi, ale także w Niemczech, Ukrainie, Czechach. Wśród jego najważniejszych wystaw indywidualnych z ostatnich lat można wymienić: Sergey Shabohin: Social Marble in the Center of Europe, OK16, Mińsk, Białoruś / 2019; Social Marble in the Center of Europe, Wessen Europa? Whose Europe?; CLB Berlin, Niemcy / 2019; Exhibition Sergey Shabohin: 18 / Practices of Subordination, Canteen XYZ, Mińsk, Bialoruś / 2018 (za wystawę artysta został nominowany do Rada AwardBest Art Project 2018).

Przysposobienie obronne

Dmytro Levytskyi

Urodzony w 1986 r. w Komsomolsku ukraiński dramatopisarz, reżyser, artysta konceptualny. Obecnie mieszka w Kijowie. Absolwent Chmielnickiego Uniwersytetu Narodowego (tytuł magistra filologii ukraińskiej) i prestiżowej Szkoły Dramatycznej w Moskwie. Współzałożyciel grupy Pic Pic realizującej interaktywne wycieczki audio. Jego zainteresowania koncentrują się wokół przestrzeni miejskiej w jej społecznym, ekonomicznym i historycznym wymiarze. Swoje projekty realizował dla Centrum Badań nad Kulturą Wizualną w Kijowie, Festiwalu Filmu i Urbanistyki 86 w Sławutyczu (Ukraina), Instytutu Teatralnego im. Zbigniewa Raszewskiego w Warszawie. W 2019 był kuratorem projektu Kijowska w ramach Biennale Warszawa. Jest autorem dramaturgii do głośnego ukraińskiego spektaklu Restoran Ukraina (2017) koprodukowanego przez Goethe-Institut, którego tematem jest korupcja i system patriarchalny w Ukrainie.

Jakub Skrzywanek

Urodzony w 1992 roku we Wrocławiu. Reżyser, autor, twórca instalacji performatywnych, absolwent Wydziału Reżyserii Dramatu w Akademii Sztuk Teatralnych w Krakowie oraz Filologii Polskiej na Uniwersytecie Wrocławskim. W 2013 roku w ramach stypendium studiował także na Uniwersytecie Karola w Pradze. W styczniu 2016 roku oficjalnie zadebiutował spektaklem Cynkowi chłopcy zrealizowanym w Teatrze Dramatycznym im. Jerzego Szaniawskiego w Wałbrzychu, który został pokazany na najważniejszych polskich festiwalach. W kolejnych latach współpracował z Teatrem Powszechnym w Warszawie, Teatrem Polskim w Poznaniu, Teatrem Muzycznym Capitol we Wrocławiu, Teatrem im. Jana Kochanowskiego w Opolu, Teatrem Zagłębia w Sosnowcu, Teatrem Współczesnym w Szczecinie, czy Teatrem 21, dla którego – wraz z Justyną Sobczyk – wyreżyserował Superspektakl przygotowany w ramach koprodukcji z Teatrem Powszechnym w Warszawie. Jego najgłośniejsze spektakle to Kordian (w Teatrze Polskim w Poznaniu) oraz Mein Kampf (w Teatrze Powszechnym w Warszawie), przygotowany w ramach obchodów Roku Antyfaszystowskiego, gdzie po raz pierwszy w historii na scenie teatralnej podjęto bezpośrednią polemikę z książką autorstwa Adolfa Hitlera, co odbiło się szerokim echem nie tylko w Polsce, ale też poza granicami, gdzie spektakl Skrzywanka był bardzo pozytywnie odbierany m. in. przez „Financial Times”, „New York Times”, „Der Freitag”, „Jerusalem Post”, czy „L’Espresso”. W 2019 roku w miesięczniku „Dialog” ukazał się jego debiutancki dramat Pogrom alfonsów, Warszawa 1905, który został zakwalifikowany do półfinału Gdyńskiej Nagrody Dramaturgicznej. Ostatnio (2019) wyreżyserował w Teatrze Współczesnym w Szczecinie znakomicie przyjętego przez krytykę Kaspara Hausera.

Ten spacer

Piotr Armianovski

Urodził się w 1985 roku w Doniecku. Jest absolwentem Politechniki Donieckiej – w swoich projektach łączy sztukę i technologię, zajmuje się filmem i sztukami performatywnymi. Studiował także w donieckiej School of Performance przy Teatrze Zhuki oraz był uczestnikiem mistrzowskich warsztatów Mariny Abramović w 2011 roku. W 2019 roku był współuczestnikiem prezentacji Pawilonu Ukraińskiego na Biennale w Wenecji (Cień „Marzenia” padający na Giardini della Biennale). Jego debiutancki projekt VR był prezentowany na Sheffield Doc Fest 2019 i IDFAcademy w Wielkiej Brytanii. W ciągu ostatnich lat Armianovski wyprodukował, niezależnie łącząc rolę producenta i reżysera, osiem krótkometrażowych filmów dokumentalnych o wydarzeniach i ludziach z regionu Doniecka, gdzie wojna trwa od pięciu lat. Jego filmy były pokazywane między innymi na IHRFF Docudays UA, DocuBak, Cottbus Film Festival, 86 IFFU i Artdocfest, a dokument Ja i Mariupol znajduje się w kolekcji Muzeum Ludwiga w Budapeszcie. Film Musztarda w ogrodach otrzymał specjalne wyróżnienie i nagrodę Andrija Matrosowa na Docudays UA (2018) oraz główną nagrodę na II Biennale Młodej Sztuki (2019). W 2016 roku wraz z dramaturgiem Dimą Levytskyim Armianovski stworzył grupę artystyczną Pic Pic. W 2020 roku otrzymał stypendium Gaude Polonia przyznawane przez polskie Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

Bliskie nieznajome

Magdalena Mosiewicz

Absolwentka Wydziału Filozofii Uniwersytetu Jagiellońskiego i Wydziału Operatorskiego PWSFTviT w Łodzi. Jest reżyserką filmów i krótkich form dokumentalnych m.in. Ciągle wierzę (2014) o Ewie Hołuszko i Ustalenia, które zostały ustalone (2016) o teatrze Moniki Strzępki i Pawła Demirskiego, autorką wideo do spektakli Komuny Warszawa, Pawła Wodzińskiego, Barbary Wysockiej i Jakuba Skrzywanka; współrealizatorką spektakli kolektywnych m.in. Kantor DowntownMade in USA i autorką i współautorką sztuk Dreamland oraz Koniec przemocy (finał Gdyńskiej Nagrody Dramaturgicznej). Założycielka i pierwsza współprzewodnicząca Partii Zieloni, współorganizatorka inicjatyw na pograniczu sztuki, ekologii i aktywizmu miejskiego, m.in. festiwali Warszawa w Budowie (Muzeum Sztuki Nowoczesnej), Zielony Jazdów (Centrum Sztuki Współczesnej).

Republika głuchych

Ilya Kaminsky

Urodzony w Odessie, słabosłyszący ukraińsko-rosyjsko-żydowsko-amerykański poeta, krytyk, tłumacz i wykładowca. Autor tomów wierszy „Dancing in Odessa” and „Deaf Republic”. Wykłada literaturę w Georgia Institute of Technology, współpracuje z organizacjami udzielającym pomocy prawnej imigrantom. Laureat licznych nagród literackich, w 2020 otrzymał Anisfield-Wolf Book Award – amerykańską nagrodę literacką przyznawaną od 1935 roku za wkład w zrozumienie podłoża rasizmu i docenienie różnorodności kulturowej na świecie.

Anna Łazar

Kuratorka, autorka tekstów, tłumaczka. Pracowała w dziedzinie dyplomacji publicznej i kulturalnej w MSZ jako wicedyrektorka i p.o. dyrektora w Instytucie Polskim w Kijowie (2008–2014) i w Petersburgu (2015–2018). Wykładała w Instytucie Kultury Polskiej UW (2007–2008), w Instytucie Sztuki PAN (2019–2020), redaktorka pisma o sztuce współczesnej „Sekcja” (2004–2008) i numerów tematycznych pism literackich „Krytyka” (UA), „Zviezda” (RU) publikuje m.in. w „Czasie Literatury”, „Herito” , „New Eastern Europe”.

Daniel Kotowski

Artysta wizualny. Absolwent Wydziału Architektury Wnętrz Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie (2018) oraz Wydziału Sztuki Nowych Mediów Polsko-Japońskiej Akademii Technik Komputerowych w Warszawie (2016). Jego praktyka artystyczna jest punktem wyjścia do refleksji o własnym istnieniu. Silnie nawiązuje do osobistego doświadczenia, czyli – jak sam siebie określa – jest Głuchym, niekompletnym. W swojej praktyce analizuje własne ciało poprzez władzę nad biologią. Często odnosi się do pojęcia biowładzy i biopolityki w ujęciu Michela Foucaulta. Zajmuje się performansem, sztuką instalacji, fotografią i projektowaniem, tworzy obiekty i filmy wideo. Obszarem jego zainteresowań jest komunikacja społeczna i polityka społeczna. Prowadzi stały cykl spotkań w Zachęcie – Narodowej Galerii Sztuki (Zachęta miga!), jak również w Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie.

Więzi

Olena Apczel

Urodzona w 1986 roku. Reżyserka teatralna, performerka, scenarzystka, kuratorka projektów artystycznych. Ukończyła Wydział Sztuki Teatralnej, Filmowej oraz Telewizyjnej Państwowej Akademii Kultury w Charkowie na kierunku Reżyseria Estrady (licencjat), Sztuka Teatralna (magisterium), w tej samej uczelni uzyskała tytuł Doktora Historii Sztuki, tam też w latach 2010–2015 wykładała. Zealizowała liczne czytania i  spektakle teatralne: m.in. Przewoźnika Anny Jablońskiej (VI Festiwal Teatrów Niepublicznych „Kurbalesija” w Charkowie, 2008, Nagroda Krytyki Artystycznej), Mojego pierwszego mężczyznę Jeleny Isajewej (VII Festiwal Teatrów Niepublicznych „Kurbalesija” w Charkowie, 2009, Najlepsza Reżyseria). Autorka performansu Opositorium. Ścieżki/Skrzyżowania będącego efektem badania stref tolerancji dialogu międzywyznaniowego we współczesnym społeczeństwie (Charków, 2016). Współtwórczyni spektakli (jako współreżyserka i aktorka) Tlen Iwana Wyrypajewa, Samotny Zachód Martina McDonagha, Titij Nienaganny Maksima Kuroczkina w Teatrze Kotielok w Charkowie. W 2016 r., razem z reżyserem Artemem Wusikiem, założyła niezależny autorski Bardzo Znany Teatr, gdzie zrealizowali wspólnie sztuki Młotek w gębie Daniła Charmsa i Rodzinne własnego autorstwa. W 2017 r., przy wsparciu British Council, zrealizowała w charkowskim teatrze TAMiJA spektakl Górnicy-malarze wg Lee Halla. We Lwowskim Akademickim Teatrze Dramatycznym wyreżyserowała w 2017 r. Opowieść wigilijną Karola Dickensa, zaś jesienią 2018 r. postdokumentalny spektakl Horyzont 200, gdzie oprócz reżyserii była autorką tekstu i scenografką. W 2019 roku Apczel wyreżyserowała spektakl Więzi w Teatrze Wybrzeże w Gdańsku, za który została nagrodzona  na 18. Festiwalu Prapremier w Teatrze Polskim w Bydgoszczy Specjalną Nagrodą Studenckiej Rezydencji Teatralnej za najlepszy debiut.

Kuratorki

Agata Siwiak

Kuratorka i producentka projektów teatralnych i interdyscyplinarnych. Adiunkta w Instytucie Teatru i Sztuki Mediów UAM, gdzie stworzyła i prowadzi specjalizację dla kuratorów i producentów sztuk performatywnych. Jako kuratorka działa na pograniczu rozmaitych mediów, praktyki krytycznej i sztuki zaangażowanej społecznie – swoje projekty realizowała w prestiżowych publicznych instytucjach kultury, ale także w domach dziecka, domu pomocy społecznej, w areszcie śledczym. Od 2016 jest dyrektorką artystyczną festiwalu Bliscy Nieznajomi w Teatrze Polskim Poznaniu. W latach 2018-2019 realizowała autorski projekt RePrezentacje: Nowa edukacja w ramach Biennale Warszawa, za który dostała I nagrodę w kategorii „Instytucje artystyczne i muzea” w ramach Warszawskiej Nagrody Edukacji Artystycznej przyznawanej przez Urząd Miasta st. Warszawy. W latach 2012-17 współprowadziła wraz z Michałem Borczuchem, Krzysztofem Zarzeckimi i Dorotą Nawrot kolektyw teatralny w Domu Dziecka w Szamocinie. W 2015 roku kuratorowała wraz z Grzegorzem Niziołkiem na zaproszenie prof. Jerzego Hausnera i Fundacji GAP w Krakowie Teatr POP-UP – krytyczną, „znikającą” anty-instytucję oraz realizowała w Teatrze Polskim w Bydgoszczy autorski cykl Interwencje. Autorka i kuratorka organizowanego w  ramach Samorządu Województwa Wielkopolskiego programu społeczno- artystycznego Wielkopolska: Rewolucje (2012-14), za który dostała nominację do „Paszportu Polityki” w kategorii „Teatr”.  Była także kuratorką projektu Trickster 2011 – programu performatywnego Europejskiego Kongresu Kultury we Wrocławiu. We wrześniu 2011obroniła rozprawę doktorską na Wydziale Filologii Polskiej i Klasycznej UAM pt. Projekt performatywny jako scenariusz i inscenizacja dramatu społecznego. Estetyka, ekonomia, zarządzanie (promotor: prof. zw. dr hab. Dobrochna Ratajczakowa). W latach 2008 i 2009 dyrektorka artystyczna intedyscyplinarnego  Festiwalu Dialogu Czterech Kultur w Łodzi, dedykowanemu idei wielokulturowości (wraz z Grzegorzem Niziołkiem). W latach 2004–07 związana z Narodowym Starym Teatrem w Krakowie, w którym szefowała festiwalowi baz@rt oraz prowadziła autorskie projekty międzynarodowe. W latach 2002–04 pracowała w Teatrze Polskim we Wrocławiu.

Joanna Wichowska

Dramaturżka, kuratorka i krytyczka teatralna. Absolwentka teatrologii Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. Współpracowniczka „Dwutygodnika” i gazety teatralnej „Didaskalia”. Jako dramaturżka pracowała m.in. z Oliverem Frljiciem, Wojtkiem Klemmem, Agnieszką Błońską i Rozą Sarkisian w teatrach takich jak Narodowy Stary Teatr w Krakowie, Teatr Powszechny w Warszawie, Pierwszy Teatr we Lwowie. Kuratorka wielu projektów performatywnych i edukacyjnych, w tym realizowanych w Ukrainie i/lub z udziałem ukraińskich twórców i twórczyń.